رویش عشق سر آغاز كتاب من و توست

  گوش كن

  این صداى یك بلبل مست

  در تمناى گلى است

  كه به او می گوید

   تا ابد لحظه به لحظه دل من

  با همه مستى و شیدایى و عشق

  همه تقدیم تو باد.

       

 چه شاعرانه است

 وقتی شمع

 به پایان خود می رسد

 بی حضور گل و پروانه

 و شاعرانه تر

 چشمی که می گرید

 بر یقینی ملتهب

 از حریق ریزه باورها

       

همیشه دوستت دارم

ای سر چشمه ی محبت

ای عشق واقعی

چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است

چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود

بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است

چه داشته ای که اینگونه مرا طلسم کرده ای

من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی

تو هوای دلم را با طراوت کردی

زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم

پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

       

سلام من نویسنده ی جدید هستم علی بیلی و دوست دنیا

روز اول كارم رو با یك شعر عاشقانه شروع می كنم

 عشق یعنی مستی دیوانگی

  عشق یعنی با جهان بیگانگی

    عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

    عشق یعنی سجده ها با چشم تر

   عشق یعنی سر به دار اویختن

     عشق یعنی اشک حسرت ریختن

     عشق یعنی در جهان رسوا شدن

       

       

       

  نشود فاش كسی آنچه میان من و توست

  تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

 گوش كن ، با لب خاموش سخن می گویم

 پاسخم گو  به نگاهی كه زبانِ من و توست

 روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

 حالیا چشم جهانی نگران من و توست

 گر چه در خلوتِ رازِ دل ما كس نرسید

 همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست

 گو بهارِ دل جان باش و خزان باش، ارنه.

 ای بسا باغ و بهاران كه خزانِ من و توست

 این همه قصه فردوس و تمنا یِ بهشت

 گفتگویی و خیالی ز جهان من و توست

 نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل

 هر كجا نامه ی عشق است ،نشان من و توست

 سایه ! ز آتشكده ی ماست فروغ مه و مهر

 وه ازین آتشِ روشن كه به جان من و توست